Rồng Ăn Cỏ 5000 Năm Tuổi - Chương 40: – The Evil Dragon Lord and kin

[previous_page]

[next_page]

Ta cứ tưởng thế giới này sắp tận thế đến nơi. Thay vì một Ma Vương nào đó, nỗi sợ hãi hiện thực và gần gũi hơn bao giờ hết cuối cùng đã giáng xuống.

“Ư… Không biết ta phải tạ tội với nhân loại kiểu gì đây…”

Bị luồng cuồng phong thổi bay lật ngửa, ta thút thít khóc lóc. Ta đã cố gắng hết sức, nhưng cuối cùng vẫn chẳng thể dẫn dắt Rēko đi đúng hướng.

Nếu mọi chuyện phải thành ra thế này, lẽ ra ta nên làm sáng tỏ sự hiểu lầm của con bé ngay từ phút ban đầu, khi nó vừa bước vào hang động. Nếu làm vậy, thảm kịch này đã chẳng―― Không, ngẫm lại thì, ta đã giải thích nhiều hơn mức cần thiết rồi. Mặc dù thế, kết cục vẫn ra thế này.

Vậy rốt cuộc ta phải làm cái quái gì mới phải chứ?

“Này, Rēvendia. Muốn khóc lóc than vãn thế nào cũng được, nhưng ngài có thể xuống khỏi người tôi trước được không?”

Khi ta giật mình trước tiếng gọi bất thình lình từ hư không, Ariante bị đè bẹp bên dưới và phủ đầy bụi bặm bắt đầu bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòm bòbò bò ra rồi." [Eos]

Khi tôi nằm bẹp xuống và ôm chặt lấy đầu, Ariante ngước nhìn lên Rēko.

“Đó là bởi vì dù ta sẽ từ bỏ thị trấn này, ta vẫn phải tìm ra một số biện pháp đối phó cho sau này. Con bé vắt kiệt sức lực rồi quay trở lại sẽ là kết quả tốt nhất, nhưng trong trường hợp xấu nhất, con bé có thể bị nuốt chửng bởi ma lực của Hắc Long và sẽ giữ nguyên trạng thái đó suốt quãng đời còn lại.”

“Dẫu vậy…” cô tiếp tục, “con bé đã trở nên im lặng một cách kỳ lạ sau khi bay lên. Có lẽ con bé vẫn còn chút tự chủ sót lại sao?”

“Ể? Thật á? Rēko thật tuyệt vời, đã cố gắng hết sức và không chịu khuất phục.”

Lơ lửng không tiếng động giữa không trung, Rēko đang chăm chú nhìn xuống mặt đất. Nhìn kỹ lại, thực ra con bé đang liên tục há rồi ngậm miệng lại.

Đó không phải là khoảng cách mà tôi có thể nghe thấy bất cứ điều gì. Tuy nhiên, Ariante đã đọc được chuyển động đôi môi của con bé và truyền đạt lại những mảnh ghép mà cô ấy suy ra.

“Thánh nữ. Thủy ma. Tiêu diệt. Không thể tha thứ. Rau thừa. Đóng mấu làm thú cưng. Xé xác. Thiêu sống. Phải bị trừng phạt. Con bé chỉ đang lặp lại những từ như thế thôi.”

Ôi trời ơi. Hành vi tự hủy diệt của Điện hạ Thánh nữ đã đi được một vòng tròn đầy đủ và quay trở lại như một lợi thế, câu giờ trong khi Rēko suy nghĩ dài dòng để cố gắng quyết định phương pháp hành quyết. Nhận định bảo vệ thị trấn ngay cả khi phải hy sinh thân mình, cô ấy chắc chắn là một vị thần hộ mệnh tiêu chuẩn.

Nhưng vì lý do nào đó, nước mắt tôi cứ thế tuôn rơi. Xin hãy cứu đứa trẻ này, một ai đó ơi. Do nỗi kinh hoàng tột độ gây ra bởi những cụm từ mà cô nghe được, Điện hạ Thánh nữ bám chặt lấy chân tôi với hàm răng đang đánh lập cập.

“Đó là ơn trên ban phước đấy, ta nói vậy. Sẽ thật tuyệt nếu con bé cứ tiếp tục do dự thế này mãi mãi…”

Dường như Ariante không sở hữu trái tim con người. Cân nhắc một phương pháp cứ tiếp diễn vô tận thế này; Điện hạ Thánh nữ sẽ chết dần chết mòn về mặt cảm xúc mất, phải không? Đã thế, đi một bước sai lầm và phá vỡ sự cân bằng đầy rủi ro này là điều không thể bàn tới.

“E, e, e, eiyaa――――!!”

A. Không thể chịu đựng được cái thòng lọng ẩn dụ đang từ từ siết chặt lấy mình, Điện hạ Thánh nữ cuối cùng cũng bắt đầu cuộc giãy giụa vô ích của mình. Cô đối mặt với Rēko và tung ra một dòng nước dâng trào giống như một thác nước đảo ngược.

Ngay cả Rēko cũng có phản ứng lại điều đó. Vẫn không cử động cơ thể dù chỉ một inch, con bé hít một hơi thật sâu―― rồi phun ra những ngọn lửa màu xanh thẳm, rực cháy làm chói lóa đôi mắt. Ngay khi dòng nước, đang cố nuốt chửng Rēko trọn vẹn, tiếp xúc với ngọn lửa, nó bay hơi hoàn toàn, thậm chí không để lại cả sương mù. Mà không làm mất đi sức mạnh, hơi thở của ngọn lửa địa ngục tiếp tục đi theo một đường thẳng nhằm vào Điện hạ Thánh nữ.

“Không! Dừng lại!”

Thành thật mà nói, ngay cả khi nhìn lại sau đó, tôi vẫn không thể nói rõ ràng những gì tôi đang cố gắng hoàn thành. Tôi có thể đang mắng mỏ Rēko, hoặc tôi có thể đang khiển trách cuộc phản công liều lĩnh của Điện hạ Thánh nữ. Hoặc tôi có thể chỉ đơn giản là hét lên trong sự hỗn loạn.

Điều tôi thực sự làm được giữa sự sợ hãi và bất an là che chở cho Điện hạ Thánh nữ, người đã hoàn toàn chết trân ngay trước mắt tôi.

“Rēvendia!”

Đồng thời với tiếng thét của Ariante, sức nóng chạm vào lưng tôi. Theo lẽ tự nhiên, những ngọn lửa có thể làm tan chảy cả thép này, sẽ không bị chặn lại bởi thứ như vảy của tôi――

Hả?

Vì tôi không cảm thấy bất kỳ cơn đau hay sức nóng nào, khi tôi rụt rè nâng tầm mắt từ mặt đất lên, ngọn lửa đã biến mất từ lúc nào không hay.

“A-á? Rēko đã ngăn nó lại kịp thời sao?”

“Không, con bé không dừng cuộc tấn công cho đến tận giây phút cuối cùng.”

Ariante phủ nhận sự nghi ngờ của tôi. Thu vỏ kiếm lại, cô ấy làm một vẻ mặt quá đỗi nghiêm túc.

“Vậy thì, tại sao chứ…”

“Khoảnh khắc ngọn lửa tiếp xúc với ngươi, bất chấp ý chí muốn tấn công của đứa trẻ đó, chúng đã biến mất. Ta hiểu rồi―― hóa ra là thế. Dù mong manh, vẫn có một tia hy vọng.”

“Ể? Ý cô là sao? Đừng có tự mình hiểu rồi giải thích để ta cũng có thể hiểu với chứ.”

“Tóm lại là thế này.”

Với đôi tay rảnh rỗi sau khi cất kiếm vào vỏ, Ariante nắm chặt lấy đuôi tôi.

“Nghiến răng vào!”

Lần này Rēko vung tay phải, tung ra một đường chém ánh sáng có hình dạng của một móng vuốt. Khoảng thời gian tương đương khi tôi nhận ra nó bằng mắt thường, cơ thể tôi đã bị nhấc bổng lên không trung theo một vòng cung rộng.

“Haa!”

Nắm lấy đuôi tôi, tôi bị văng đi hết sức có thể. Trong khi phát ra một tiếng thét câm lặng mà không có thời gian để nghiến răng, tôi va chạm với nhát chém ánh sáng.

Kết quả là đòn tấn công bằng nhát chém đã biến mất, không để lại dù chỉ một vết xước trên da tôi.

“Các cuộc tấn công của đứa trẻ đó―― sẽ có tác dụng với bất kỳ ai ngoại trừ ngươi. Với chủ nhân, ‘Hắc Long Vương’, chính là như vậy.”

Ariante nói vậy, vung vẩy tôi như một thanh kiếm.